Tuesday, September 25, 2018
Home > సీరియల్ > ప్రేమంచుల్లో..! (మూడవ భాగం) -అక్షర్ సాహి

ప్రేమంచుల్లో..! (మూడవ భాగం) -అక్షర్ సాహి

కంకులు పేపర్ లో చుట్టిస్తే తీసుకుని ఆనంద నిలయం వైపు అడుగులు వేసింది వర్ష.

నిశ్శబ్ట విహారంలో వర్షిస్తున్న అడుగుచప్పుళ్లు అవినాష్ గుండెల్లో ప్రేమ రాగపు తాళాలు వేస్తున్నాయి.

తనకోసం ఓ ప్రేమదేవతను పుట్టించిన బ్రహ్మ దేవుడు పసిడివెన్నెలను ఆమె మీద కుమ్మరించి పంపించాడనుకుంటా.. ఎంత తేజస్సు ఆ ముఖంలో.. ఆమె ఉన్న చోటంతా నవ్వుల వెలుగులు విరబూస్తున్నాయి. ఈ మయూరి ఎటుపోయిందో ఏమో.. ఇక్కడుండే వర్షిణి నడక చూసి అసూయ పడేదేమో..!

ఫోన్ రింగ్ అవడంతో జ్ఞాపకాల్లోంచి బయటికి వచ్చింది వర్ష. చూస్తే ఇంకా వర్షం పెరుగుతూనే ఉంది కానీ తగ్గేటట్టు లేదు. తొలిసారి వర్షం మీద కోపం వస్తుంది.

“ఓ వాన దేవా! కొంత రెస్ట్ తీస్కో తండ్రి” అనుకుంటూ ఆకాశంలో కి చూస్తూ ఉంది. కానీ వరణుడు విలయతాండవం చేస్తున్నాడు. రద్దీ రహదారులన్నీ రాజీ పడి దాసోహం అన్నాయి.

ఈ సమయంలో ప్రకృతి ఎందుకో కన్నెర్ర చేస్తోంది! ఎవరికీ ఎం అపాయం పన్నిందో .. ! వాన దేవుడు ఈసారి ఉగ్రరూపమే దాల్చాడు. లోతట్టు ప్రాంతాలు జలమయం అయ్యాయి. ఎదురు నిలవలేక చెట్లూ ఒరుగుతున్నాయి. టీవీ లో అక్కడక్కడా ప్రమాదాలు జరుగుతున్నట్టు చూపిస్తున్నారు. జాగ్రత్త అని హెచ్చరిస్తున్నారు. దాదాపు ట్రాఫిక్ అంతా ఆగినట్టుంది. రోడ్లన్నీ సెలయేళ్ళను తలపిస్తున్నాయి. మాన్ హోల్స్ దాగుడు మూతలు ఆడుతున్నాయి.
హైదరాబాద్ లో చిన్న పాటి వర్షానికే కరెంట్ కష్టాలు మొదలవుతాయి.. ఎప్పుడు పోతుందో ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికీ అంతుచిక్కదు. ఎందుకైనా మంచిదని తన ఫోన్ ఫుల్ ఛార్జింగ్ చేస్తూ ఉంది వర్ష. ఎప్పటికప్పుడు వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్ ని అరా తీస్తూ ఉంది ఏమైనా తెలిసిందా ఎక్కడ ఆగాడో అని. అందరూ ఫోన్ రింగ్ అవుతుంది కానీ ఎత్తట్లేదు అని చెప్తున్నారు.

ఎక్కడో పిడుగు పడిన శబ్దం విని ఉలిక్కి పడింది. ఇంతలో కరెంట్ కూడా పోయింది. తెలీని భయం ఆవహిస్తుంది. ఫోన్ రింగ్ అయ్యేసరికి హమ్మయ్య అనుకుని ఫోన్ తీసుకుంది కానీ అది విసు ఫోన్ నెంబర్.

“హలో”
“వర్ష ఏమైనా తెలిసిందా? వచ్చాడా ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ వస్తుంది” విసు అడిగేసరికి ఈసారి గుండెల్లో బాంబు పేలినట్టైయింది.

“లేదు.. ఈ ఏరియాలో పవర్ కూడా లేదు ఎక్కడున్నారో! ఎలా ఉన్నారో! టెన్షన్ గా ఉంది విసు” గబా గబా చెప్పింది.

“సరే భయపడొద్దు.. ఎక్కడో ఆగి ఉంటాడు లే ఛార్జింగ్ అయిపోయి ఉంటుంది ఫోన్. ఇంటికి రాగానే నాకు ఫోన్ చెయ్యి. లేదంటే రమ్మంటావా నన్ను శాలిని అక్కడికి ఇప్పుడే వస్తాం!” ధైర్యం చెప్పాడు విసు.

“లేదు లే ఐ యామ్ ఆల్రైట్. రాగానే మెసేజ్ చేస్తాను” అంటూ ఫోన్ లో ధైర్యం గానే చెప్పింది కానీ మనసులో “దేవుడా నా అవినాష్ ని సురక్షితంగా ఇంటికి చేర్చు తండ్రి” అని వేడుకుంటూనే ఉంది.

మూడుగంటలు ఏకధాటిగా పడిన వర్షం మెల్లగా తగ్గుముఖం పట్టింది. కరెంట్ కూడా వచ్చింది.. ‘హమ్మయ్య’ ఇహ వస్తాడనుకొని వెయిట్ చేస్తూ మరో రెండు గంటలు పాటలు వింటూ గడిపింది. వర్షం పూర్తిగా తగ్గినా ఇంకా రాక పోయే సరికి ధైర్యం కాస్తా దిగులుగా మారింది. విసు కి ఫోన్ చేస్తే కారు తీసుకుని వైఫ్ తో ఇంటికి వచ్చి శాలిని ని తన దగ్గర ఉంచి. అవినాష్ వెళ్లిన రోడ్స్ అన్ని వెతకడం ప్రారంభించాడు.

రోజు మాట్లాడుకునే ఫ్రెండ్స్ అందరికి ఫోన్ చేశాడు కానీ తెలియదన్నారు. ఎన్ని సార్లు తిరిగిన రోడ్లే తిరిగాడో తెలియదు. తెల్లవారి మధ్యాహ్నం వరకు వెతుకుతూనే ఉన్నాడు. ఫోన్ రింగ్ అవుతే చాలు అవినాష్ కావచ్చు అనే చిన్న ఆశ.. అటు వర్ష ఏడుస్తూనే ఉంది. శాలిని వర్ష ని ఓదారుస్తూ టీవీ లో న్యూస్ చూస్తూ ఉంది.

పోలీస్ యంత్రాంగం ఎవరికీ ఇబ్బంది కాకూడదనే నిర్విరామంగా పని చేస్తూఉన్నారు. రోడ్స్ అన్ని క్లీన్ చేపించడం, విరిగి పడ్డ చెట్లను తొలగించడం చక చకా చేస్తున్నారు. కనిపించిన వాళ్లందరికీ విసు, అవినాష్ ఫోటో చూపిస్తూ అడిగాడు. నిరాశ తో ఇంటికి వెళ్లి… వర్ష తో సహా అందరు పోలీస్ కంప్లైంట్ ఇద్దామని నిర్ణయించే లోగా విసు ఫోన్ మోగింది. అవినాష్ ఫోన్ నుంచి రావడంతో అంత ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

“ఇదిగో మాట్లాడు” అంటూ ఫోన్ వర్ష కి ఇచ్చాడు.

తన్నుకు వస్తున్న దుఃఖాన్ని ఆపుకుని హలొ అనేంత లోనే అవతలి వాయిస్ విని షాక్ అయ్యింది. ఆతను చెప్పిన మాటలు విని గొంతు పెగలడం లేదు. దుఃఖం ఆగడం లేదు.. వెంటనే విసు ఫోన్ తీసుకుని మాట్లాడాడు. హుటాహుటిన అందరు నిమ్స్ హాస్పిటల్ బయలు దేరారు. వర్ష ని ఓదార్చడం షాలిని వల్ల కావట్లేదు. కారు నడుపుతూ విసు కూడా లోలోన ఏడుస్తూ ఇన్ స్పెక్టర్ చెప్పిన మాటలు గుర్తుచేసుకుంటూ అవి నిజం కావద్దని దేవుడా కాపాడమని కుమిలిపోతున్నాడు.

కారు పార్కు చేసి హాస్పిటల్ లో వెళ్లి అక్కడ ఇన్ స్పెక్టర్ వెళ్లి పరిచయం చేసుకొని అడగ్గా..
“మాన్ హొల్స్ లో మూడు బాడీస్ దొరికాయ్ కొన ఊపిరితో ఇద్దరు పోరాడుతున్నారు. ఘటనా స్థలంలో కవర్ లో ఫోను, వాచ్ దొరికింది. ఫోన్ ఛార్జింగ్ చేసి చూస్తే లాస్ట్ త్రీ మిస్సిడ్ కాల్స్ మీ నంబర్ ఉండటంతో ఫోన్ చేశాం అని చెప్పాడు. ముగ్గురిలో ఎవరో ఒకరు ఉండొచ్చు వెళ్లి చూడండి” అని చెప్పాడు.

ఐసియు లో ఉన్న వాళ్ళని చూపించాడు డ్యూటీ డాక్టర్. కోమాలో ఉన్న ఇద్దరిలో ఒకరు కోలుకుంటున్నారు ఇంకొకరి పరిస్థితి విషమం గానే ఉంది. అది అవినాష్ అని పోల్చుకున్న విసు వెంటనే ట్రీట్మెంట్ గురించి డాక్టర్ తో మాట్లాడాడు. సీనియర్ డాక్టర్ బిజీ గా ఉన్నాడని ఇంకొన్ని గంటలు గడిస్తే గాని చెప్పలేం అన్నాడు. విసు తనకు తెలిసిన డాక్టర్ ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేస్తే వెంటనే వచ్చి అపోలో షిఫ్ట్ చేపించి స్పెషల్ ట్రీట్మెంట్ ఇవ్వగా కోలుకున్నాడు అవినాష్. ప్రమాదం తప్పినందుకు అందరు సంతోష పడ్డారు అయితే లేచి నడిచే సరికి 6నెలలైనా పడుతుందని… పూర్తిగా కోలుకోవడానికి మరో రెణ్నెల్లు పడొచ్చు అని చెప్పాడు.

రెండు రోజుల తర్వాత ఐసీయూ నుండి స్పెషల్ రూమ్ కి షిఫ్ట్ చేసారు. కొత్త ఆఫీస్ కి ఇప్పట్లో రాలేనని, ఇంకొకరిని తీసుకోమని, లేదా ఇంట్లోంచి పని చేయగలనని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేశాడు.

పక్కనే మౌనంగా ఉన్న వర్ష వెంటనే “చాలా భయమేసింది” అంటూ తన రెండు చేతులతో అవినాష్ చేయిని పట్టుకొని ముద్దాడింది కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ..

“కొంచెం వర్షం తగ్గుతుందనగా రోడ్ దాటుతున్నాను.. ఇంతలో కరెంట్ పోయింది. మెల్లిగా వస్తున్నా, నాపక్కన ఎవరో పడిపోతూ నన్ను లాగినట్టు అనిపించింది నేను పడిపోయాను. ఇదిగో లేచేసరికి ఈ హాస్పిటల్ లో ఉన్నా.. కానీ నాకు లీల గా గుర్తుంది.. అది.. పడ్డచోటో లేక హాస్పిటలో తెలియదు నేను లేవడానికి ప్రయత్నిస్తూ విఫలం అవుతూఉన్నా! ప్రాణాలు పోతున్నాయని తెలుస్తుంది.. కానీ నా మనసులో, నా శ్వాసలో, నా ఆలోచనలో నువ్వే ఉన్నావు.. నిన్ను వొదిలి ఎలా వెళ్ళను? భయపడ్డా.. భాద పడ్డా.. చివరికి ఎలా అయినా బతకాల్సిందే అనిపించింది… ఇదిగో నీకోసం వచ్చేశా..! నా అడుగులో అడుగు వేసిన నీకోసం… నీ పెదవులపై ఉండే చిరునవ్వు కోసం.. నన్నే దాచుకున్న నీ చల్లని చూపు కోసం…సుతిమెత్తని నీ స్పర్శ కోసం… నులివెచ్చని నీ కౌగిళి కోసం… ”.

ఇంతలో విసు, శాలిని వస్తూ “వహ్ వా.. వహ్ వా.. కవిత్వం పొంగి పొర్లుతుంది రా మొన్న వర్షం పడ్డట్టు…” అని విసు అంటే శాలిని “ఆసుపత్రిలో ఆలుమొగలు – అలుపెరుగని ప్రేమ పక్షులు” అని జత కలిపింది. అందరు నవ్వుకున్నారు.

అనూష ఫోన్ చేసి పరామర్శించింది. ఫోన్ మాట్లాడుతూ బయటికి వచ్చిన వర్ష “టు డేస్ తర్వాత డైలీ పిక్ చేస్కోడానికి రా ఆఫీస్ వెళ్ళేటప్పుడు” అని ఫోన్ కట్ చేసింది.

రెండు రోజుల కింద మాట్లాడిన అనూష మాటలు గుర్తుకువచ్చి “నిజమే అనూష.. నువ్వు అన్నట్టు అద్భుతమే జరిగింది. దేవుడి దయ వల్ల అవినాష్ ప్రాణాలతో బయట పడ్డాడు. ఇది చాలు నాకు, పది కాలాల పాటు కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటాను…” మనసులో అనుకుంటూ అవినాష్ వైవు నడిచింది.
( ఇంకా ఉంది)

-అక్షర్ సాహి
aksharsahi@gmail.com

Facebook Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!